Zondag 18 november 1917

Sinds gisteren zijn we in JIMA-JIMA aangekomen na een mars van 5 uur. Zoals altijd hebben we moeten stoppen bij gebrek aan levensmiddelen. Eéns aangekomen op het eind van de etappe, moeten de dragers onmiddellijk weer naar achter om over 2 à 3 etappes levensmiddelen aan te halen. Het is een zeer zware opdracht en zelfs van de sterksten zijn er die er onder bezwijken. Zelf profiteer ik van deze gang van zaken om zieken, die ik heb moeten achterlaten, te doen meebrengen. Omdat ik geen hospitaal meer heb achter mij in steun, ben ik verplicht heel de boel achter mij aan te slepen, en dat geeft nogal wat heibel. Vandaag slagen de wachtposten er zelfs in mij gekwetsten te bezorgen bij onze eigen manschappen. Als we van hier vertrekken ga ik mijn verzorger met de zieken ter plaatse doen blijven. Hij moet ons dan later maar vervoegen in LIWALE op 6 dagen van hier.

MASSASSI is ingenomen door de Bitse cavalerie.

Vrijdag 16 november 1917

We zijn in LUSHIRA, op 4 uur van de MGANGIRA, vanwaar we deze morgen vertrokken zijn. In de zandvlakten is de hitte vreselijk.

Dank zij een melkdieet gedurende 48 uur, ben ik verlost van mijn diarree. Ongelukkiglijk zijn we alweer aangewezen op bedorven water, achtergebleven in enkele rotsspleten.

Volgens persberichten zijn de opstandelingen aan de macht in PETROGRAD. Ze zouden vragen om vrede te sluiten. Het is nu zonneklaar dat er  tussen  RUSLAND  en DUITSLAND een geheim akkoord moet bestaan dat tot het sluiten van vrede leidt. Het resultaat ervan is terug te vinden in het offensief in ITALIE.

Wat men zou moeten doen: dat is van de Russen eisen dat ze alle krijgsgevangen Duitsers en Oostenrijkers aan ons zouden overdragen, dan zouden de anderen wel volgen.

Woensdag 14 november 1917

Sinds gisteren zijn we in MGANGIRA, het is gelegen op de zuidelijke oever van de LUEGU. Op het einde van het regenseizoen kan de rivier wel 2.000 m. breed zijn, op het ogenblik is dat maar 400 à 500 m. We kunnen er dus gemakkelijk over waden. Van uitzicht lijkt de streek op die van de WALA. Er lijkt wel minder wild te zitten, alhoewel er toch een grote verscheidenheid aan sporen valt waar te nemen.

Het is duidelijk dat de oorlog hier op zijn einde loopt. TAFEL, die zich vóór ons bevindt gaat met zijn 100 blanken en zijn 1.000 soldaten, trachten de troepen in het zuiden bij MASASI te vervoegen. De streek lijkt dus volledig verlaten. Het 3e bataljon, wij dus, hebben echt geen geluk, onze basis is hier ver vandaan in KILOSA, en bij gebrek aan vervoersmiddelen worden de rantsoenen zowel voor blanken als zwarten tot de helft herleid. Een zeer riskant initiatief van het opperbevel! Het zij zo!

De zwarten krijgen 1 kg. rijst voor 2 dagen, de blanken 1 kist levensmiddelen voor 1 maand. En dan nog, die kist moet nog hier geraken!

Het vooruitzicht dat we de verbinding zullen moeten maken met de troepen van commandant HERION van LIWALE belooft nog heel wat miserie te brengen.

Ik heb diarree gekregen vandaag, met de beperking van de rantsoenen zal het wel gemakkelijk zijn een aangepast dieet te volgen, zo hoop ik er snel van af te zijn.

Volgens berichten uit ITALIE heeft men daar terrein moeten prijsgeven over een diepte van 75 km. Er zouden 250.000 krijgsgevangenen en 2.500 kanonnen verloren gegaan zijn. Hopelijk zijn de cijfers op hun lange weg hierheen merkelijk aangezwollen. In elk geval alweer een feit dat de duur van de oorlog gaat verlengen.

Maandag 12 november 1917

We zijn in KABATI MTOTO. We hebben het moeilijk om een plaats te vinden waar we ons kunnen installeren! Er zijn enkele huizen voor blanken, maar die liggen in puin. Er lopen ook maar weinig inboorlingen rond, en dan zijn het nog de eerste die we te zien krijgen sinds KWA MPILI, de streek  is onvruchtbaar, zonder akkers en praktisch niet bewoond. Het is een dorre savanne, en er is geen water te vinden, en ook nu staat de bedding van de rivieren droog. Waar we ons nu hebben ingesteld is het niet anders. Er wordt dan maar een kuil gegraven om aan water te komen. Slechts heel traag komt het water boven  het  zand  gesijpeld,  het  is  wel   heel  zuiver,  en  op sanitair  gebied zou men al heel blij mogen zijn altijd over die kwaliteit van water te kunnen beschikken.

Er worden nog eens 100 Duitse krijgsgevangenen aangevoerd. Het mobiel hospitaal is nu in MAHENGE ik moet dus maar mijn plan zien te trekken met mijn zieken! En aangezien we maar gering in aantal zijn is de kans groot dat er meer gekwetsten gaan vallen! Deze namiddag heeft men het vroeger hospitaal van de Duitsers teruggevonden. Een Brits dokter is nu bezig een inventaris op te stellen van materiaal en geneesmiddelen. Ook al zit er verband tussen gemaakt van boomschors, toch is hij verwonderd over de relatieve overvloed aan middelen.

Ik heb 2 gekwetsten van het 11e bataljon gevonden die waren gevangen genomen door de Duitsers. Omdat ze er geen munitie meer voor hadden, hebben de Duitsers een mitrailleur en verschillende geweren vernietigd. Nog eens 75 Duitse krijgsgevangenen komen uit KAHAMBA.

Fig. 86. Er wordt een kuil gegraven.
Fig. 86. Er wordt een kuil gegraven.

Zondag 11 november 1917

Sinds gisteren zijn we in het kamp, genoemd “kamp van het kanon”. We zitten nu op  4 u. van KABATI. Wat ik had verwacht gebeurt ook: het groepering ERMENS, (2e en 3e compagnie van het 3e bataljon, met de compagnie cyclisten), stoot met een “offensieve spits” door naar TAFEL148. En zeggen dat sommigen op weg zijn gegaan met amper 4 dragers en om zeggen zonder reserve linnen! Er is daarenboven sprake van dat men het aantal dragers per Europeaan nog gaat verminderen. Ze zouden nog maar aanspraak kunnen maken op één enkel rantsoen voor hun boys. De vrouwen en kinderen van de dragers worden bij aankomst weg gestuurd. Dat alles gebeurt om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen, en het vooropgezet aantal van 950 rechthebbenden op rantsoen te bereiken.

Het Italiaans front zou fameus doorheen geschud zijn over een lengte van 150 km!

In RUSLAND blijft het rommelen.

Wat gaan we nog krijgen in 1918 en 1919 om maar te zwijgen van 1920!!

148 Chef van een Duitse groepering.

 

Fig. 85. Jong geleerd...
Fig. 85. Jong geleerd…