Alle berichten van Antoon Queeckers

Donderdag 11 juli 1918

Indien we geen “TSF” zouden hebben, dan waren we volledig afgesneden van   EUROPA: geen nieuws, geen post, geen schepen meer! Er zijn er die naar de oostkust zijn gegaan om vandaar terug te keren naar EUROPA, welnu, ze zijn naar BOMBAY in INDIË moeten varen om daar terug de boot naar DAR-ES-SALAAM te nemen, en nu gaan ze opnieuw DUITS OOST AFRIKA en CONGO door om de boot te nemen, hetzij in KAAPSTAD, hetzij in BOMA. Het moet zijn dat de trafiek van AMERIKA naar EUROPA beslag legt op alle beschikbare schepen.

De transportbehoeften op de lijnen Amerika – Europa, leggen beslag op alle schepen.

Bureaugerief is onvindbaar. Officiële documenten worden opgesteld op bladen die uit oudere registers zijn losgescheurd. Van de demobilisatie komt niet veel in huis. Pas nu worden de reservisten, deze die in CONGO waren vastgehouden en de oorlogsvrijwilligers naar huis gestuurd. De marsvergoeding is afgeschaft.

Er is gewoon geen sprake meer van dat ik zou mogen terugkeren. Zo loop ik natuurlijk het gevaar de examenzittijd van november te mislopen.

Op het westelijk front is men beducht voor een nieuwe aanval van de Duitsers.

Toch denk ik dat we de top van de oorlogsgebeurtenissen over zijn, ongetwijfeld brengt de dalende lijn die nu is ingezet ons zeker en snel tot vrede. In 1919 komen de zaken zeker in een stroomversnelling.

Zondag 30 juni 1918

De moffen zouden vóór VILLERS staan. Een opluchting, ik dacht al dat ze niet ver van PARIJS meer waren!

De Italianen hebben een tegenaanval ingezet tegen de Oostenrijkers en zijn de PIAVE overgestoken!151

Engelsen en Fransen voeren met succes een tegenaanval uit op het westelijk front.

Ook de Russen zijn opnieuw aan het vechten.

In Oostenrijk zou er opnieuw gestaakt worden.

Een heleboel nieuws, dat ons bereikt na een hele poos van stilte.

Met de studies gaat het maar langzaam aan. Beroepshalve ben ik verplicht ganse namiddagen te verliezen met te luisteren naar onnozelheden.

 

151 Rivier in Italië boven Venetië.

Zaterdag 8 juni 1918

“Weet ge” zegt men mij, “men spreekt over de MARNE in een mededeling!” “Ha ja, wist ge dat nog niet?”

Het staat vast, dat de uitkomst van deze oorlog nu beslist wordt, in een heroïsche strijd. Indien FRANKRIJK niet ten onder wil gaan, dan zal het zijn laatste kinderen moeten opofferen, en de dienstplichtigen van de klas 19, amper onder de wapens geroepen, in de strijd moeten werpen, arme jongens!

Mocht het Duits offensief mislukken, dan komen er waarschijnlijk vredesvoorstellen, en die zullen van die aard zijn, dat onze regeringen, ze niet meer zomaar zullen durven afwijzen, zeker niet na al het bloed dat is gevloeid. Maar ik zeg het en herhaal het: “waarschijnlijk…”

Maandag 3 juni 1918

Het front aan de “chemin des dames” is doorbroken, de AISNE is overgestoken, en de eerste heuvels ten zuiden zijn ingenomen. Ik ben er omzeggens ziek van. En dan moet ik nog zien dat er in mijn omgeving een ergerlijke absolute onverschilligheid aan de dag gelegd wordt: er is niet één officier die zich zelfs maar de moeite getroost om eens de kaart te bekijken!! “De Duitsers zijn 75 km vooruit geschoven? Niet mogelijk!!” “De Duitsers hebben de AISNE overgestoken?”… “En dan? In 1914 hebben ze toch ook de MARNE overgestoken!!”… Triest, maar vooral idioot!