Maandelijks archief: december 2014

Donderdag 31 december 1914

We hadden een uitgelaten oudejaarsavond willen vieren, maar dat gaat niet door. Ten eerste: sommigen hebben een vaccinatie gekregen, ten tweede, sommigen hebben bericht gekregen dat ze moeten vertrekken naar hun regiment, ten derde, onze mess wordt afgeschaft en we zullen voortaan bediend worden door de legerkeuken, en ten vierde, het belangrijkste, we zijn nog altijd in oorlogstijd, en waarover kunnen de gesprekken anders gaan dan over puinen, rampspoed, gevallen kameraden, en over mogelijke gesneuvelden … Daarenboven iedereen zit met zijn gedachten thuis … Om 10 over middernacht gaan we slapen.

 

Woensdag 30 december1914

Het lijkt vandaag de dag van de vliegtuigen te zijn. In de straten van VEURNE slaat de menigte vertwijfeld op de vlucht. De vliegtuigen worden onder vuur genomen door mitrailleurs en geweervuur. En dan verschijnen onze vliegtuigen op het toneel, de jacht wordt ingezet en ook hun mitrailleurs mengen zich in het gevecht. Het zou een boeiend schouwspel kunnen zijn, ware het niet dat er slachtoffers vallen: vijftien doden. WALON, een bevriend dokter uit BRUSSEL wordt in de dij getroffen door een bomscherf, zijn been moet worden geamputeerd!

Maandag 28 december 1914

De dagen verglijden verder in een absolute ledigheid, uiterst aangenaam wat mij betreft. Via ENGELAND heb ik vandaag de brief verzonden gericht aan mijn ouders, waarin ik hen op de hoogte breng van mijn aanstelling in de geneeskundige dienst. Ik denk dat ik me moeilijk de uitbundige vreugde -voorzeker niet helemaal terecht-  kan voorstellen waarmede het bericht daar zal onthaald worden.

Zondag 27 december 1914

Van heel de dag ben ik niet buiten het “duivenkot” -zo noemen we onze hoeve- geweest. Het was te slecht weer, en bovendien begint men strenger toe te kijken op onze uitstapjes naar VEURNE. Normaal mogen we immers het kantonnement niet verlaten. We hadden anders nog een wandeling gepland naar DE PANNE voor vandaag. We hebben dan maar wat gelezen, Engels gestudeerd, met de kaarten gespeeld en damspel gedaan. Altijd weer dezelfde bezigheden! Soms wordt er ook gediscuteerd over de krijgsverrichtingen. Ik heb vastgesteld dat over het  algemeen de traagheid van de operaties wrevel wekt bij de publieke opinie. Zoiets is onbegrijpelijk voor wie weet wat het kost om loopgrachten aan te vallen die verdedigd worden door prikkeldraadversperringen, mijnen, granaten, mitrailleurs en geschut van allerhande kaliber.

Volgens mij zal de situatie hier blijven wat ze is, tot in het voorjaar, tenzij de Engelsen, die daar alle belang bij hebben, er in lukken om de vijand tot achter het kanaal van TERNEUZEN terug te drijven. Aan het oostfront hebben de Russen, die ten allen prijze KRAKOW willen innemen, zich weer eens, en dat voor de tweede maal al, laten beetnemen door de Duitsers. Ze slagen er niet in het centrum van het front in handen te houden, waarschijnlijk door gebrek aan wegen en spoorwegen in de Noord-zuid richting waardoor een snelle aanvoer van troepen onmogelijk is. Blijkbaar hebben ze zich nu teruggetrokken op reservestellingen om vandaar een nieuw offensief voor te bereiden. De vraag is maar, zullen ze een nieuwe strategie ontwikkelen? Alleen de toekomst kan dat uitwijzen!

Zaterdag 26 december 1914

Voor de eerste maal draag ik nu een rode-kruis armband. Ik heb hem eens goed bekeken, en ik voelde mij er heel anders bij, een beetje verwijfd, niet echt meer een soldaat!

Ik ben mijn vroegere makkers van de compagnie gaan opzoeken in VEURNE waar ze naar toe waren gekomen om gevaccineerd te worden. Het was een echt genoegen hen weer eens de hand te drukken. Ze zitten tegenwoordig in de loopgraven van DIKSMUIDE, slijk tot aan de knieën. De sukkelaars, wat zien ze er vuil en smerig uit, ik krijg zelfs de indruk dat ze een zekere geur verspreiden. En zeggen dat ik gedurende 5 maand geleefd heb zoals zij! Hoe is het toch mogelijk dat er al dergelijke bedenkingen bij mij opkomen, ik ben amper 8 dagen weg bij hen. Ze doen me een aandoenlijk verhaal: ze zaten in de loopgraven bij CAESKERKE de nacht van kerstmis, om middernacht hoorden ze hoe in de loopgrachten niet zo ver van de hunne verwijderd, de Duitsers een religieus kerstlied begonnen ter zingen. Toen die klaar waren met hun lied, hebben de onzen van de 4e sectie zich opgesteld, rechtop achter de loopgracht, en met de bevelvoerende officier aan hun zijde hebben ze dan “Minuit Chrétien” gezongen. De moffen hebben gereageerd met een hip, hip, hoera! en de onze hebben geantwoord met een hip, hip, hoera! Daarna werd het stil. En dan is men opnieuw overgegaan tot het uitwisselen van enkele geweerschoten. Mijn makkers waren nog bezig met hun verhaal, daar in de straat in VEURNE, wanneer twee vijandelijke vliegtuigen kwamen overvliegen. In gans de stad was het een algemene vlucht, van groot en klein. De vliegtuigen hebben drie bommen gelost, een beetje rondgevlogen over de huizen en zijn dan ijlings vertrokken.

‘s Avonds is er tijd voor lectuur, dam- en kaartspel. Buiten sneeuwt het.

Vrijdag 25 december 1914

Gedurende de nacht was er zo een zwaar kanonvuur langs de kant van NIEUWPOORT, dat de ruiten van de hoeve er van daverden. ‘s Middags was er een groot diner, een verbluffend menu met een uitgelezen voorgerecht, gekookte hesp tussen geroosterd brood, dan rosbief, kip en aardappelen en tenslotte nagerecht. Wijn was er naar believen, verder koffie en cognac! Voor iemand die nog niet zolang geleden de loopgrachten heeft verlaten, een paradijs!! Mijn hoofdpijn ben ik nog niet kwijt. Overigens heeft die ingrijpende wijziging van menu mijn spijsvertering in de war gebracht. ‘s Namiddags en ‘s avonds, terwijl het buiten bitter koud is genieten wij, vrij van kopzorgen, van een “dolce farniente”.

Rond 6u. worden totaal onverwacht 49 obussen afgevuurd op VEURNE, ze veroorzaken maar weinig schade.

Donderdag 24 december 1914

De dagen gaan voorbij alsof het vakantie was voor mij. Ik voel nochtans dat dat stilaan eentonig aan het worden is. Het kanon hoor ik alleen nog in de verte, al wordt er druk geschoten sedert gisteren. Het geeft een heel ander gevoel, dan destijds, toen ik de projectielen vóór en achter mij zag inslaan! Deze morgen hebben we de verplegers, de brancardiers en de begeleiders gevaccineerd tegen tyfus. Zelf kregen we een vaccinatie toegediend in de fossa infraspinata. In de loop van de dag hield ik er een stijve schouder aan over, een beetje hoofdpijn, maar geen koorts, voorlopig althans. Dat alles heeft ons in elk geval niet belet de fijne smaak van de parelhoentjes te waarderen die we ‘s avonds voor souper kregen. Later hebben we boeketten(?) gemaakt en warme wijn gedronken. Het is uiteindelijk een rustige avond geworden, vooral omwille van de vaccinatie.

Dinsdag 22 december 1914

Terwijl deze morgen een troep soldaten passeerde, hield ik de omstanders in het oog. Ze waren omzeggens onverschillig, ze zien ook zoveel troepen voorbijkomen! Ikzelf keek naar die soldaten, jonge, maar ook oude, die naar het front trokken. Een jonge man als ik blijft hier gewoon zijn tijd verdoen in ledigheid, ik was oprecht beschaamd!

Ik ben nu helemaal opgenomen in de kring van geneesheren, hulpgeneesheren en aspiranten van de colonne. We maken pret zoals in onze studententijd. Deze namiddag hebben we een haas kunnen verschalken: die wordt morgen klaargemaakt. Samen vormen we één mess, nu en dan storten we een muntstuk van 100 cent in een gemeenschappelijke kas, en daarvan worden de nodige voedingswaren gekocht. ‘s Avonds halen we allerhande grappen uit zoals dat wel meer gebeurt in een kazerne. We gaan maar laat slapen, zo rond 10 à 11 uur.

De kleermaker heeft vandaag de maat genomen, ik krijg een nieuw uniform.