Maandelijks archief: februari 2015

Zondag 28 februari 1915

Het lijkt wel alsof de officieren afspraak hebben gemaakt in de kelder. Ze komen er hun babbeltje doen met majoor GHISLAIN. Er wordt een groepsfoto genomen.

In het overstroomde gebied is het niveau van het water aanzienlijk gedaald. Heel wat krengen van paarden en koeien komen op het droge te liggen! Samen met twee officieren ga ik een paar lijken van Duitse soldaten onderzoeken die al sinds oktober in het water hebben gelegen. Niet erg interessant! We moeten ons in allerijl terugtrekken, want het kasteel van VICOGNE is niet zo veraf en we krijgen de indruk dat we worden bespied. ‘s Avonds ga ik naar de hoeve nr. 3 op 1.000 m. achter de linies, ik zal er tot morgenavond blijven.

Foto's bew Belg Hoeve n°3 gepl 15.02.28Hoeve nr.3

Vrijdag 26 februari 1915

Ik leef in afwachting van belangrijke gebeurtenissen. Zo gewoon ben ik er aan geraakt verlangend uit te kijken naar een goede afloop van wat ervaren wordt als een kwade droom, dat ik uiteindelijk een hoge graad van berusting heb bereikt. Of de oorlog nu nog twee of nog twintig maand duurt, het is me om het even, ik zal mijn plan wel trekken! Daarenboven het helpt tot niets om een ganse dag te treuren en te zuchten, men maakt het zich enkel nog moeilijker. In het klooster is het leven al bij al vrij aangenaam. We hebben nu vrouwen die de taak hebben overgenomen van onze luie en (bijzonder) onervaren doktershulpjes! We hebben een goed bed en we krijgen lekker eten.

Donderdag 25 februari 1915

Wanneer ik ‘s morgens wakker wordt zien de velden wit van de sneeuw. In de voormiddag doe ik doktersvisite in een hoeve waar manschappen van piket gelegen zijn. Er hangt een dikke mist, maar die trekt op tegen de middag en het wordt heerlijk weer. ‘s Avonds klinken er vrolijke liedjes in de straten van AVECAPELLE, het zijn de werklieden, oud fortsoldaten die terugkeren van hun opdracht. Onze soldaten zijn volleerde sabelslepers geworden, ze hebben schijnbaar hun familie en vroeger bestaan vergeten, en ze trachten zoveel mogelijk plezier te halen uit het lui leventje en het onbezorgd bestaan dat ze nu leiden.

Woensdag 24 februari 1915

Om 6 u. ‘s morgens komt men ons zeggen dat het regiment onverwachts moet optrekken. Met het 3e bataljon blijf ik tot de middag ter plaatse. Er worden nog enkel laatste inkopen gedaan, en ik ga nog eens dineren in hotel Continental! Om 14 u. vertrek ik samen met LEPLAT34 en HOVEN34 bis. We steken af langs VEURNE. In de colonne verneem ik dat de trui die ik, nu twee maand geleden, had besteld nog steeds niet klaar is, woedend zeg ik de bestelling af! Het is slecht weer geworden en we moeten dikke hagelbollen trotseren. We nemen onze intrek in het kleine kloostertje van AVECAPELLE.

 

34 Legerarts

34 bis Leerling arts

 

 

 

Dinsdag 23 februari 1915

 

Om 10 u. deze morgen komt de Koning de troepen van de brigade schouwen. De nieuwe rekruten worden voorgesteld aan de “anciens”. De generaal schetst in een toespraak de geschiedenis van het 14e en legt de nadruk op de glorierijke prestaties ervan. Dan volgt een krachtige toespraak van de Koning. Tot besluit wordt een defilé gehouden. ‘s Namiddags ga ik, als naar gewoonte, wandelen op het strand.

 

 

Maandag 22 februari 1915

Kijkend naar de regimenten die op het strand defileren, maak ik een rustige wandeling langs de kust. Morgen zal de Koning de troepen schouwen. Ik ben enkele kameraden van BRUSSEL tegen gekomen, en dat doet altijd plezier.

Onze aalmoezenier CLAYES BOUART verliest er zijn goed humeur niet bij. Bij de kleinste gelegenheid barst hij in lachen uit. Dat gebeurt vooral ‘s avonds, en wij, wij doen er volop aan mee. Zo gaat de tijd nog aangenaam voorbij.

 

Zondag 21 februari 1915

Het weer blijft bijzonder mooi. Vliegtuigen evolueren boven zee. Ik ga een regenmantel kopen, en ik trek hem onmiddellijk aan, ook al schijnt de zon. Ik stop er mijn miserabele kleren mee! Volgens Engelse kranten zouden de Duitsers 50.000 Russische krijgsgevangenen hebben gemaakt. Wat er ook van zij, het is overduidelijk dat het op dit ogenblik de Russen zijn die de grootste druk moeten opvangen. Indien we er niet toe komen om nu, op een moment dat er toch wel gunstig voor lijkt, in het offensief te gaan, dan moet dat wel betekenen dat we er nog niet klaar voor zijn, en dat het nog wel wat kan duren vóór we zover zijn. Intussen krijgt de vijand de gelegenheid zijn stellingen op het oostelijk front te verstevigen, om ons vandaar aan te vallen. Zou wat in PERTHES is gebeurd wijzen op een mislukt offensief?

Zaterdag 20 februari 1915

Mijn kameraad dokter LEPLAT is ziek (voedselvergiftiging door het eten van mosselen), en daardoor doe ik op mijn ééntje het doktersrapport voor het bataljon. Ik krijg een zeventig man over de vloer. ‘s Namiddags profiteer ik van het prachtige weer om een uitstap te maken tot bij de colonne. Onderweg naar PERVIJSE, kom ik twee boeren tegen, bepakt en beladen, twee à drie vrouwen op klompen, en een meute kinderen. “Waar gaan jullie zo naar toe” vraag ik hen “ligt PERVIJSE nog altijd onder vuur?”. Alsof het de natuurlijkste zaak van de wereld was, antwoorden ze mij: “we gaan naar ENGELAND! We hebben de nodige papieren gekregen van het groot hoofdkwartier”. Zo gaat dat tegenwoordig in oorlogstijd! “We zullen het daar minstens zo goed hebben als hier!” zeggen ze.

In VEURNE is er geen nieuws te rapen. Als ik thuis kom ben ik moe van de lange voettocht

Vrijdag 19 februari 1915

DE PANNE zit vol soldaten. Zou er nu een bombardement komen vanuit de lucht, dan waren de gevolgen niet te overzien In die menigte vallen de nieuwe rekruten op door hun speciaal uniform. Het strand heeft voor mij veel van zijn aantrekkingskracht verloren. In de verte kruisen opleidingsvliegtuigen door het luchtruim. Wanneer men ‘s avonds rond 17 u. langs de zeedijk wandelt kan men zich op de grote boulevard wanen ten tijde van de carnaval.