Maandelijks archief: mei 2015

Maandag 31 mei 1915

Ik kom vandaag verschillende bekenden tegen. Altijd is het hetzelfde trieste liedje: “weet ge wie er nu weer gesneuveld is in … Zijn lijk hangt nog altijd in de prikkeldraad”. Och arme VANDERWOU!49 Dan komt de vreselijke vraag wie het op zich zal nemen zijn familie te verwittigen. Ze zijn met twee van het 9e, om het mij brutaalweg te vertellen. We bekijken mekaar eens aan en doen er verder het zwijgen toe. Eén van hen schudt bedroefd het hoofd, weet ge mijn beste man, we gaan er nog allemaal aan!

‘s Namiddags bots ik op DIEU van het 9e, hij is stomdronken. Hij vertelt me hoe dat komt: bij een tegenaanval moesten de mannen vooruit in een loopgracht die bezet was door de Duitsers, ze liepen op een rij achter mekaar. De eerste vijf, de één na de andere werd neergemaaid! Hij stond op de zesde plaats en bleef gespaard. En dus, nu giet hij zich vol …!

Voor het eerst zie ik een zeppelin, hij verschijnt in de hemel verlicht door de ondergaande zon. Majestueus zweeft hij boven zee op weg naar ENGELAND. Onze vliegtuigen zetten de achtervolging in.

49 Legerkameraad

Vrijdag 28 mei 1915

Ik blijf in mijn nest tot 11u15, dan ga ik een luchtje scheppen, en pas dan ontbijt ik. Ik doe een babbeltje met de commandant, lees een beetje en slaap nog wat. Ik moet zien hoe ik de uren door krijg. Eindelijk 21 u. en daar is GOEBEL! Ik muis er zo gauw mogelijk van onder, en trek op mijn ééntje naar EGGEWAERTSCAPELLE. Daar tref ik nog alleen LEPLAT aan, de anderen zijn al naar DE PANNE.

Woensdag 26 mei 1915

De vijandelijkheden zijn begonnen in de ADRIATISCHE zee. In GALICIË houden de Russen stand. De verovering van het plateau van ONZE LIEVE VROUW VAN LORETTE is een prachtprestatie.

Om 6 u. vertrek ik naar de voorste linie. Het kanonvuur woedt in alle hevigheid, alle batterijen geven wat ze kunnen. Een aanval wordt ingezet aan het bruggenhoofd, ten N van DIKSMUIDE. In de hulppost van de VERBRANDE BRUG hoort men duidelijk de Belgische klaroenen “ten aanval” blazen. Om 22 u. schuiven de mitrailleurs naar voor! Ik zal maar op één oor kunnen slapen deze nacht.

Dinsdag 25 mei 1915

Het grote nieuws is correct, het enthousiasme is verwonderlijk klein. Er was dan ook al zo lang sprake van!

Nochtans zijn de gevolgen ervan niet te overzien, de kans bestaat nu echt dat de oorlog dit jaar nog gedaan is.

Ik schrijf brief nr. 11. LEPLAT verlaat het 14e, het staat nu vast, het is hooguit nog een kwestie van dagen.

Maandag 24 mei 1915

Hier zit ik dan, naast één van die vele grachten, in de schaduw van een wilg, na een heerlijke voormiddag. Ik heb geen doktersvisite moeten doen vandaag. Ik kijk naar een lange rij “piotten”, die zich met bloot bovenlijf aan het wassen zijn in de beek, sommigen zijn bezig hun hemd “uit te plukken”, op zoek naar nare beestjes. Sensationeel nieuws: ITALIË zou vandaag de oorlog verklaard hebben. Het bericht is opgehangen in het bureau van het kantonnement. s’ Avonds maak ik mijn gebruikelijke wandeling.

Zondag 23 mei 1915

Pinksteren vandaag. Deze namiddag heeft het muziek een optreden gegeven voor de kerk, ze speelden een “potpourri” van gekende walsen, en krijgshaftige marsen. De dorpelingen hadden hun beste pak aangetrokken om te komen luisteren, het leek wel kermis. Dat er nog enkele bommen vielen kon de pret niet drukken, evenmin als het spektakel van een familie die met have en goed het dorp verliet omdat hun huis was plat gelegd! ‘s Avonds vallen nog enkel obussen, maar tamelijk ver weg.