Maandelijks archief: september 2015

Donderdag 30 september 1915

De berichten waarop ik met zoveel ongeduld zit te wachten, komen maar niet door. Er wordt voortaan geen communiqué van 11 u. meer uitgegeven. Eindelijk, om 17 u. komt er nieuws: de Duitsers beweren dat ze in CHAMPAGNE 800 man hebben gevangen genomen, en dat alle aanvallen zijn afgeslagen. De Fransen zouden teruggeslagen zijn. Is me dat slecht nieuws, een koude douche! Laten we voorzichtigheidshalve afwachten.

Woensdag 29 september 1915

Om 21 u gisteravond ben ik gaan slapen, en ik ben pas om 10u15 deze morgen wakker geworden!! Ik heb dus een goede nacht gehad, wel ben ik enkele keren gewekt door mijn doktershulpje, die wildweg aan het kloppen was op de muizen die hier in ongehoord aantal rondlopen, en die zelfs bij wijlen van een zolderbalk op ons hoofd tuimelen. Het was dan ook helemaal geen verrassing, vast te stellen dat die verfoeilijke beesten aan mijn brood, boter, kaas, confituur en eieren hadden geknabbeld, ook al zat dat alles veilig opgeborgen  in mijn knapzak.

Hoe zou het met het offensief verlopen? Het weer buiten is afschuwelijk slecht: wind en regen! Hoe moet dat aflopen met het offensief bij zo een slecht weer? Door mijn tijdelijke afzondering is mijn initieel enthousiasme al flink bekoeld. Het is nochtans met veel ongeduld dat ik zit te wachten op de berichten van deze avond. Ik heb geluk, het is uitzonderlijk goed nieuws dat ik te horen krijg in AVECAPELLE: bij ARRAS blijft men vooruitgaan, in CHAMPAGNE is een bres geslagen in de tweede lijn nabij de hoeve NAVARIN, een kavaleriedivisie en drie infanteriebrigades zouden er doorheen getrokken zijn, later wordt vernomen dat het om drie divisies gaat. Het maakt mij koortsachtig nerveus. We   bespreken   de   maatregelen   die   genomen  zijn:  alle manschappen moeten door de regimentsdokter onderzocht worden, met het oog op een aanval. Een volledige inventaris moet gemaakt worden in alle compagnies … enz. enz. Ik raak er zo opgewonden bij dat ik er niet meer kan van slapen.

Dinsdag 28 september 1915

In het inlichtingsblad met de divisieorders, dat vandaag bij de majoor toekwam is er niets nieuws te vinden, een desillusie. Om nieuws te hebben zal ik op GOEBEL moeten wachten, vanavond … Ik lees wat in “Microbes et toxines”, en zo valt de avond vlugger dan verwacht. Het weer is uitgesproken slecht geworden. Ik kan niet langer wachten op de aankomst van GOEBEL, want dan ga ik te laat komen om PIRARD af te lossen. Ik zal het dus twee dagen moeten stellen zonder nieuws. Niks aan te doen! Om 6u45 kom ik aan in de P.P.2.

 

Maandag 27 september 1915

Zowel bij het slapengaan ‘s avonds als bij het ontwaken ‘s morgens, begin ik te piekeren. Een heleboel gedachten gaan me door het hoofd, ik heb enorm veel hoop. Er komen nu berichten binnen die al wat meer officieel zijn: de eerste lijnen zijn ingenomen in CHAMPAGNE, men boekt vooruitgang in ARRAS, de Engelsen zouden 8 kanonnen buitgemaakt hebben … Er wordt vurig gediscussieerd, daarop zwijgt iedereen, de blik in het ijle gericht, om dan plots weer allerlei veronderstellingen naar voor te schuiven.

Tegen de avond is er een communiqué van de 26e om 23u30. SOUCHEZ is door de Fransen ingenomen, ze rukken verder op naar GIVENCHY. Links van hen hebben de Engelsen 8 kanonnen buit gemaakt, en over een front van 25 km is men dwars over allerlei fortificaties en verschansingen doorgedrongen tot een diepte variërend van 1 tot 4 km. De buit aan materiaal is aanzienlijk. Het doorstoten naar het noorden toe gaat verder … Over het hele front zijn er de laatste twee dagen 20.000 krijgsgevangenen genomen en zijn er 24 kanonnen buitgemaakt … Het enthousiasme groeit, ik tracht kalm te blijven, maar het is moeilijk en ik laat me toch gaan: ach, wat zullen die arme Russen nu tevreden zijn!! En de Bulgaren, dat men ze er maar eens goed van langs geeft! En de Turken, die zullen ook nogal een gezicht opzetten! Men geniet ervan, overweegt nog eens alle voor en tegens, discussieert over en weer.

Rond 18 u. vertrek ik naar de P.P. Het regent en de weg is omzeggens onbegaanbaar. Nog een geluk dat de lichtfakkels van de Duitsers voor wat klaarte zorgen want tussen het slijk en het gras is de weg nauwelijks te vinden. Er is een nieuwe post ingericht, enkele meters achter de spoorlijn niet zover van onze vroegere kelder. Het is er vrij comfortabel. De post bij hoeve nr. 3 is afgeschaft.

Zondag 26 september 1915

Krak! Het is dan toch zover! Deze keer lijkt het ernstig te zijn. Het communiqué van de 26e om 7 u. luidt als volgt: “De Engelsen hebben met succes een aanval uitgevoerd ten westen van LOOS; de Fransen hebben hun medewerking verleend ten noorden van ARRAS,  … bombardementen, granaten, … mijnen … In de sector tussen SUIPPE en AISNE in CHAMPAGNE, hebben onze troepen, na een nieuw en intens bombardement van de vijandelijke loopgrachten, abri’s en versterkingen, de aanval ingezet en hebben praktisch alle eerste stellingen van de vijand ingenomen. De vooruitgang duurt voort”

Dat is ten minste goed nieuws! De aanhef van het bericht vind ik wel wat hoogdravend en verwaand. Ofwel wijst dat op een buitengewoon zelfvertrouwen, ofwel wil men de tegenstander verschalken en elders aanvallen, bijvoorbeeld in de ELZAS. De toekomst zal het moeten uitwijzen. Iedereen wacht af en doet zijn best om kalm te blijven. De conversatie verslapt of men komt steeds weer op het zelfde onderwerp uit. Terug naar LUIK, vooruit rukken … GRIEKENLAND mobiliseert. Straks staat de hele BALKAN in brand! Het is ongelooflijk, oprecht kolossaal. Ik blijf er een beetje verdwaasd bij!

Ik keer terug naar het klooster in AVECAPELLE.

Zaterdag 25 september 1915

Naar het schijnt is er een formidabel bombardement te horen geweest deze nacht. Ik ga kijken naar het beschieting van de Belgische kust door een indrukwekkende Engelse vloot, die vóór DE PANNE ligt. ‘s Avonds staat RIJSEL in brand, de Duitsers trekken terug, en zo gaat dat maar door … Er zijn nochtans een paar “tuyau’s” die van het hoofdkwartier afkomstig zijn. Men zou doorstoten in ARRAS en CHAMPAGNE. Ik blijf sceptisch en dat is niet naar de zin van GOEBEL. Iedereen is innerlijk wel wat sceptisch, maar tegelijk verteerd door hoop

Vrijdag 24 september 1915

Het gonst van geruchten: de Fransen zouden doorgestoten zijn over een breedte  en een diepte van 40 km!! Zoiets moet verkondigd worden met een nauwelijks verholen glimlach. ‘s Avonds weet een zuster met zekerheid te vertellen dat 8 lijnen van tranchées zijn ingenomen, en dat men zich aan een zwaar bombardement verwacht over heel het front. Dat is een bericht dat mij meer geloofwaardig lijkt. De kranten melden de algemene mobilisatie in BULGARIJE. Er wordt driftig gediscussieerd. Het lijkt er nu goed op dat de gebeurtenissen in een stroomversnelling komen.

 

Donderdag 23 september 1915

Die twee bommen van gisteren hebben heel wat schade aangericht: het gaat om 15 doden en 30 gekwetsten. Er wordt nu openlijk gediscuteerd over de kansen van een nieuw offensief. Volgens sommigen zou het offensief al op drie plaatsen ingezet zijn, anderen beweren dan weer, en ze zouden het weten van het hoofdkwartier, dat nog nooit een offensief zo zorgvuldig werd voorbereid, men wil het “alles of niets” spelen.