Maandelijks archief: oktober 2015

Dinsdag 19 oktober 1915

Ongelooflijk hoe DE PANNE veranderd is! De buitengewone drukte van de vorige dagen heeft plaats gemaakt voor een absolute kalmte. Alleen het 8e en het 14e zijn hier op rust.

In de BALKAN blijven de Serviërs heldhaftige weerstand bieden, ze laten zich nog liever ter plaatse doden dan op te geven. Daardoor trekken de troepen slechts stap voor stap achteruit. Ze geven de moed niet op, en houden de ogen gericht op SALONICI. Ze moeten nochtans ook wel beseffen dat het niet in één week is dat een dergelijke expeditie kan worden georganiseerd. Hoe moet het dan? … Negen kansen op tien zullen de Duitsers doorbreken. Opnieuw hebben de geallieerden zich laten verrassen door de vijand, en de huidige stand van zaken toont maar al te goed aan dat de verloren tijd niet zo maar terug te winnen is.

Maandag 18 oktober 1915

Altijd weer is een wandeling langsheen de loopgrachten interessant: waren er niet de trieste oorlogsomstandigheden, men zou zich in een lang uitgerekt negerdorp wanen. Achter de borstwering maken de mannen er van alles klaar, frieten of aardappelpuree, dikke sneden biefstuk die uit de bil van gevallen paarden zijn gesneden …

Op een dag word ik gevraagd om te controleren of de inhoud van een enorme pot boter die ze gevonden hadden bij graafwerken, nog eetbaar is. Ongelooflijk, die pot zat misschien wel een jaar in de grond, grond, waarin eveneens lijken waren begraven, en toch bleek de boter nog goed eetbaar. Ze zijn er dan mee vertrokken om langsheen de loopgrachten de boter te verkopen aan 1 fr. per kilo. In de winkel betaalt men er 2,5 fr. per kilo voor. Er zijn ook manschappen die zich bezighouden met het onderhoud van de graven van gesneuvelden, die graven krijgen het soms erg te verduren van het treintje, of van passerende paarden. Dan zetten ze er enkele piketten rond zodat de plek beter beschermd is. Hier en daar vindt men nog wel wat bloeiende planten in wat voorheen een tuin was, die dienen nu om de graven te bebloemen!

Hoe meer ik die frontsoldaten in het oog houd, hoe meer ik hen moet bewonderen, en hoe meer ik van hen houd.

Ik hoor dat het regiment wordt afgelost door het 11e. Ik zal dus niet meer naar de grote wacht moeten gaan.

Na een lange afmattende tocht van drie uur kom ik met de ambulancewagen om middernacht aan in DE PANNE.

Zondag 17 oktober 1915

Ik verzend opnieuw mijn brief nr. 17. Hij was terug gekomen aan afzender onder voorwendsel dat hij gestuurd was aan een onbekend adres. Wanneer ik in de P.P. aankom verneem ik dat er in de grote wacht een dode en een gekwetste is gevallen. De nacht verloopt rustig: een open sterrenhemel, alleen hier en daar enkele zeldzame geweerschoten en het gekrijs van de kraaien die bij het kasteel van VICOGNE nestelen verstoren de stilte. Nog altijd brengt het kleine smalspoortreintje materiaal aan voor het nachtelijk werk aan de loopgraven.

Zaterdag 16 oktober 1915

Ik had gehoopt vandaag naar DE PANNE te kunnen, maar dat gaat niet door, mijn groepering moet morgen nog naar de tranchées. Van SERVIË, weinig nieuws, de aansluiting van de Duits-Oostenrijkse troepen met de Bulgaren zal er meer dan waarschijnlijk komen. De tussenkomst van ITALIË staat nu vast. De Bulgaren beweren dat ze worden aangevallen en dat ze dus verplicht zijn de oorlog te verklaren. Een vreselijke walgelijke komedie!

Vrijdag 15 oktober 1915

FRANKRIJK staat op zijn kop. DELCASSE70 heeft zijn ontslag aangeboden, wegens SALONICA is de algemene mening. Ik denk dat de zaken anders liggen. Ik denk dat de Russen voert gezegd hebben wanneer hen gevraagd werd om onmiddellijk een troepenmacht te sturen om in te grijpen in de BALKAN. Ze zitten al sinds mei met de Duitsers en de Oostenrijkers op hun nek, en ze zullen gezegd hebben mijne heren Fransen, Engelsen en vooral Italianen, het is nu aan U. Waarschijnlijk heeft DELCASSE partij gekozen voor de Russen, en is dat de reden van zijn ontslag.

 

70 Frans minister

Donderdag 14 oktober 1915

BULGARIJE valt de Serviërs aan in de rug. Niemand is er door verrast. De Servische soldaten die een ongekende waakzaamheid aan de dag leggen, houden moedig stand aan de DONAU. De houding van de geallieerden moet wel heel belachelijk overkomen bij de Duitsers, iedereen legt de fout bij de andere, en is niet happig om tussen te komen. Vooral de houding van ITALIË lijkt op zijn minst gezegd vreemd, en het feit dat we de betrekkingen die bestaan tussen ITALIË en DUITSLAND moeilijk kunnen inschatten is niet van aard om meer duidelijkheid te scheppen.

FRANKRIJK zou als eerste 50.000 man hebben gestuurd. Misschien dat ENGELAND nu bereid zal zijn om voortaan de zaak GALLIPOLI op zich te nemen. Het zou zeker ten goede komen aan de eenheid in bevel, die is er nu manifest niet, en dat is iets wat iedereen betreurt. De vraag stelt zich wat er nu gaat gebeuren. Elkeen heeft zo zijn eigen visie. Tussenkomst van GRIEKENLAND lijkt mij evident, zeker nu VENIZELOS weldra terug aan de macht zal zijn. Het is waarschijnlijk dat de Oostenrijks-Duitse troepen een verbinding met de Bulgaarse zullen kunnen verwezenlijken, maar gezien de nakende tussenkomst van de geallieerden zou die wel eens van korte duur kunnen zijn.

Woensdag 13 oktober 1915

Eén jaar geleden kwamen de eerste Belgische troepen in AVECAPELLE aan. Waar is de tijd van die lange pijnlijke marsen door het vlakke land. We kwamen toen door PERVYSE, een mooie, wat curieuze naam, die visioenen opriep aan onbekende en verre streken. We waren er van overtuigd dat we naar FRANKRIJK gingen … wie weet … gingen we niet op rust?

Dinsdag 12 oktober 1915

Ik verstuur brief nr. 18.

Ook in het Oosten ziet het er niet schitterend uit. Slechts 30.000 man is ontscheept in SALONIKI. Het is aan te voelen dat de DUITSERS snel willen gaan, en hun formidabele artillerie zullen ze daarbij als een echte stormram gebruiken, die rake klappen uitdeelt.

In BULGARIJE wrijft men zich al in de handen, maar wacht maar!

GRIEKENLAND heeft een nieuwe regering en zit enigszins verveeld met de toestand, nochtans de invasie van de Oostenrijkse troepen in de BALKAN moet hen toch ook verontrusten. Ik denk dat ze zich uiteindelijk aan onze zijde zullen scharen. Het is alleen de vraag wanneer? Elke dag die ze laten voorbijgaan is er één!

Maandag 11 oktober 1915

De ontelbare muizen die in de hulppost wonen hebben mij een onaangename nacht bezorgd. Een beetje te veel beweging rond het huis maakt dat we onder vuur worden genomen door de Duitse artillerie. Wanneer je zo voor de deur van de abri zit, en je hoort plots de obussen op je afkomen en vlakbij ontploffen, en je bedenkt dan dat elk stukje schroot dat je hoort voorbij fluiten, een dodelijk projectiel is, dan vraag je je af hoe je nog belang kunt hechten aan het leven!! Al gauw valt de avond, en tegen 20 u. zijn we thuis in AVECAPELLE.

In de BALKAN gaat het niet goed. Een heel legercorps heeft de DONAU overgestoken, en BELGRADO is ingenomen. Het heeft daar niet lang geduurd!