Maandelijks archief: december 2015

Vrijdag 31 december 1915

Het typisch geluid van de schroef in het water is stilgevallen, we zijn er. De bergen die de haven omringen baden in de zon. Ik haast me aan dek. De goederen zijn reeds gelost. Het is een komen en gaan van zwarten. Er wordt afscheid genomen. Ik zou reeds een trein kunnen nemen om 11 u., maar ik besluit hier te blijven tot dinsdag. Aangezien mijn hotelkosten toch betaald zijn wil ik ervan profiteren om de stad en omgeving te bezoeken. Een taxi brengt me naar het “International Hotel”. Het ontschepen kost me meer dan 3 £ aan drinkgeld. Eens dat men aanstalten maakt om het schip te verlaten wordt men van nabij gevolgd door de kajuitsjongen, de garçon van het restaurant, van het salon, van de bar, de liftjongen, de badmeester, de schoenpoetser, enz., enz….

Het is hier op het ogenblik hoogseizoen en de hotels zitten overvol. De soms bizarre constructies met een ietwat oosterse allure, de kleine zwartjes, met hun drollig snoetje, de taxi’s, de exotische bomen die hier en daar in de straten staan, dat alles geeft de stad een tamelijk origineel uitzicht. De mensen schijnen over het algemeen vrolijk en uitbundig, zo een beetje als bij ons de zuiderlingen! Het klimaat is hier heerlijk. Op een wandeling in de omgeving van het hotel heb ik ten volle genoten van de bekoorlijkheid die alles hier uitademt, o.a. de huisjes op verschillende niveaus gebouwd op de heuvelflank, ze liggen half verscholen in het groen, er zijn er heel bescheiden bij, maar ook erg luxueuze omgeven door een park met tennisveld, … Waar zijn ze nu gebleven, de vlakten aan de IJZER, met het ijskoude water, de vochtige tranchées, het glibberige vuile slijk …?

Nochtans wij voelden ons in wezen niet ongelukkig, zouden wij dat dan ook echt niet geweest zijn? Hier lijken de mensen zich niet bewust van hun geluk, ze zijn dus niet gelukkig! Waaruit bestaat het geluk dan wel? Wanneer we het niet bezitten, zijn wij bereid ons ongelukkig te maken om het te bereiken, wanneer we het hebben zijn we er ons niet van bewust, en wanneer we het tenslotte kwijtspelen, dan denken we dat we gedroomd hebben.

In één van de winkelstraatjes in de stad, het is er zeer druk, doe ik wat inkopen. Ik ontmoet er miss COHEN, die niet ver van mijn hotel blijkt te wonen. Dan verstuur ik nog enkele postkaarten. Een heer die hoort dat ik Belg ben komt mij ontroerd de hand schudden, hij spreekt vrij correct Nederlands: “Waarom hebt ge al die zwijnen niet kapotgemaakt? De Duitsers hebben ons bedrogen, maar daar is een God die alles ziet en alles weet en België zal hersteld worden en floreren!”

Ik verstuur brief nr. 23.

Zondag 26 december 1915

Ik heb gisteren te veel gedanst, en dat voel ik aan mijn kuiten. Het wordt almaar kouder.

‘s Avonds, na het diner wordt er gezongen, en er worden monologen opgevoerd. Ik heb een interessante discussie over het “maritiem militarisme” van de Engelsen, vergeleken met het Duitse militarisme. De Engelsen stellen hun methoden met als voorbeelden CANADA, AUSTRALIË, ZUID AFRIKA e.a., tegenover de Duitse methoden. Zo komt men tot de rol die de Engelsen spelen op het vlak van emancipatie van de volkeren.

Zaterdag 25 december 1915

We passeren ter hoogte van St. HELENA. Ik zeg aan Dhr. DENSHAM : “ Konden we daar Willem II maar steken!” “Het ware nog te goed voor hem!” antwoordt hij, “De VESUVIUS, daar moest men hem in stoppen, en dan nog, hij zou er te snel uit zijn lijden verlost zijn!”.

‘s Avonds is er groot diner, het salon is versierd met vlaggen en bloemen, er wordt champagne gedronken op kosten van het schip. Er heerst dolle vreugde en hels spektakel. Aan dek wordt alweer uitbundig gedanst. Rond middernacht gaat iedereen slapen, nog nagenietend van het kerstfeest.

Vrijdag 24 december 1915

Het is eerder somber weer, en het is ook kouder geworden.

Deze namiddag wordt er sportief plezier gemaakt op het tweede klasse dek.

s’ Avonds, na het diner is er een geïmproviseerd bal. Te midden van al die opgeklede mensen met fijne laquéschoenen, voel ik mij niet erg op mijn gemak met mijn zware gele schoeisel. Ik neem dan maar aan dat de anderen er begrip zullen voor hebben dat er niet zoveel bals gehouden worden in de brousse, en dat smoking en laquéschoenen er eerder overbodig zijn. Na het bal, geeft het kerstfeest aanleiding tot een filosofische en theologische discussie tussen Miss RYDER en mezelf. Ik moet haar beloven  het boek “Jezus van Nazareth” te lezen, dat ze mij te leen geeft.

Rond middernacht trekt iedereen, arm in arm, onder het zingen van kerstliederen, door alle gangen van het schip, “Happy Christmas! Good night!”

Donderdag 23 december 1915

Vandaag wordt het toernooi van “deckgames” geopend met “coits, buckets, chess en bridge”. De zee is wat woeliger dan de voorbije dagen.

Ik heb een Engelsman ontmoet, een die zeer enthousiast is over de Belgen, omdat hij zo goed het belang begrepen heeft van de slag bij LUIK en de eerste overwinningen die geboekt werden op het slagveld. Dhr. DENSHAM van CROYDON, is één van de enigen die over de oorlog praten. Zijn zoon dient in de DARDANELLEN, hij vergezelt op deze reis een weduwe die haar enige zoon verloor. Het valt me trouwens op hoeveel Engelse families in de rouw zijn wegens het verlies van een verwante in de oorlog, en toch is het van diezelfde Engelsen dat de komende offers zullen gevraagd worden.

Woensdag 22 december 1915

Er is al zweet gelaten! Ik ben doornat van het zweet. Een nieuwe mode is gestart, de “drill”. Elke morgen bij het opstaan, doen de heren in pyjama aan (Zweedse) gymnastiek op het dek. Volgens mij doen ze dat meer uit snobisme dan omwille van de gezondheid. Die lichaamsoefeningen zijn nu eenmaal “de gewoonte” in de tropen zeggen ze.

‘s Avonds is er concert in het salon : muziekuitvoeringen, zangrecitals en ook monologen op een kunstzinnige manier verzorgd door miss COHEN.

Fig. 24. Mis Cohen?
Fig. 24. Miss Cohen?