Maandelijks archief: september 2016

Dinsdag 19 september 1916

Morgen of overmorgen vertrek ik met 15 zwaar gekwetsten naar de missiepost van USSOKE, naar het hospitaal van de brigade. Verzorger P. is vandaag al vertrokken met 35 gekwetsten en 20 zieken. Die snelle evacuatie is te danken aan het feit dat Dr. VALCK hier onverhoopt en onverwacht is toegekomen. Gedaan dus voor mij om regimentsdokter te spelen, ik zal kunnen uitblazen, eindelijk! Dr. VALCK toont zich wel tevreden met de geleverde prestaties.

Er komt regen en onweer.

Het 1e regiment is er na een veldslag van 3 dagen niet in gelukt TABORA in te nemen. Dat is waarschijnlijk een gevolg van het falen van het 2e regiment. Order wordt gegeven om de ingenomen stellingen te behouden. Het zal de noordelijke brigade zijn met TOMBEUR, nu op 10 km., die het eerst TABORA zal binnendringen.

Zo te zien loopt de Afrikaanse veldtocht naar zijn einde.

Zaterdag 16 september 1916

Ik voel me heel erg moe. Eén ding staat vast, moet ik blijven doorgaan met werken zoals op dit ogenblik, dan val ik binnen de kortste keren ziek. Deze morgen heb ik een armamputatie verricht, en een arthrotomie van het kniegewricht120. Deze namiddag moet ik nog een dijbeenbreuk zetten. Tot nog toe heb ik geen sterfgevallen bij mijn patiënten. Dat kan niet gezegd worden over de zieken die ik heb overgelaten aan de zorgen van een blanke verpleger, de sterfgevallen zijn er talrijk, er zijn vooral veel gevallen van inwendige ziekten.

Twee dagen geleden kreeg ik bevel van de kolonel om te vertrekken zodra Dr. CONTATINIDI zou aankomen, maar vandaag verneem ik dat die nog steeds niet op weg is naar hier. Ik moet dus voorlopig hier blijven.

VALCK zou in USSOKE zijn, waarom ook niet? TROLLI idem. Er zou daar geen verband noch geneesmiddelen voorhanden zijn, en er zouden 50 gekwetsten gevallen zijn bij de gevechten. Het epos van SVIHUS en HOMSENS, die met 50 man gedurende 10 dagen stand hielden in een spoorwegstation, alleen maar versterkt met wat voorraadkisten, die zich moesten behelpen met munitie buitgemaakt op de vijand, en die meerdere compagnies tegenover zich hadden, zal één van de mooiste bladzijden zijn uit de geschiedenis van de Afrikaanse veldtocht.

Eindelijk komt er wat nieuws binnen over de oorlog in EUROPA! ROEMENIE is binnengevallen in HONGARIJE en BULGARIJE, de Serviërs hebben 1/2 van het territorium heroverd. De Fransen hebben terrein heroverd in VERDUN, er is een offensief (zegevierend?) bezig langs de SOMME, RIJSEL zou in handen zijn van de Britten, één miljoen Russen (!??) zijn de KARPATEN overgestoken!?

Het hospitaal en de depot gaan verhuizen (alweer!) naar de overkant van de WALA, het moet dringend gebeuren, want de kolonel laat weten dat de weg naar USSOKE niet langer veilig is.

 

  1. Openen van het kniegewricht.

Maandag 11 september 1916

We zijn 9 dagen in NDELE gebleven. Al die tijd heb ik gewerkt, gewerkt en nog gewerkt, en al bij al zonder bevredigend resultaat. Er zijn er echt teveel. Sommige verbanden blijven verschillende dagen zonder verversing, er zitten maden in de wonden!

De vorming van de groepering raakt voltooid, van het 1e regiment geen nieuws, van SVIHUS al evenmin.

De 9e verhuist het hospitaal naar het kamp aan de WALA waar zich ook het hoofdkwartier bevindt. Ik krijg felicitaties van de kolonel voor mijn voorbeeldig gedrag tijdens de veldslag van de 1e, “hij zal mij indachtig zijn de dag dat de lauweren worden uitgedeeld”. Of ik daarmede gelukkig ben!? Het zijn maar holle woorden!

Na de verhuis zijn we begonnen met het opzetten van kleine huisjes, het organiseren en installeren van een “hospitaal”. Dat alles, midden in het oerwoud, waar het vol licht met uitwerpselen van olifanten. Ik heb te zorgen voor de voedselbedeling, aanvoer van water en brandhout, en bovenop het veelvuldig transport van 50 gekwetsten en 50 zieken.

Van ‘s morgens tot ‘s avonds ben ik bezig, ik heb gesneden, gecuretteerd, uitgetrokken, gewassen, verband gelegd,…

Eergisteren, de 9e kregen we goed nieuws met de post: het 1e regiment heeft, na een zegevierende slag met ZIMMER, commandant SVIHUS met zijn peloton, teruggevonden tussen het spoorwegstation van USSOKE en de missiepost. Gedurende 10 dagen hebben ze heldhaftig weerstand geboden. Ze hebben 3 blanken gedood, maar HOMSENS (?), de enige blanke naast de commandant, is gekwetst.

Gisteren, de 10e is ‘s nachts het order van de brigade binnengelopen:  het 1e regiment moet samen met het 7e bataljon een aanval uitvoeren op  TABORA.  De  rest  van  het TGRVZB moet een afleidingsmanoeuvre uitvoeren tegen SIKONGE, de ultieme verdedigingsstelling van de Duitsers.

Dr. CONSTANTINIDI, die gekomen is via KAREMA en zich heeft geïnstalleerd in UVIRA, werd hoogdringend naar hier geroepen en zal binnen 2 à 3 dagen aankomen.

Ik blijf hier dus vandaag, de 11e, nog steeds alleen met 2 gekwetste blanken, 50 gekwetste en 50 zieke zwarten, 2 blanke verzorgers, 1 onderofficier als bewaker van het kamp en een aantal vrouwen.

De gekwetsten stellen het goed, en dat stemt me tevreden.

Ik krijg een formele weigering voor een amputatie: “sterven in de oorlog, het zij zo, maar in leven blijven met maar één arm, dat nooit!”

Woensdag 6 september 1916

Commandant DORELMAEN komt veilig en wel terug, maar hij heeft ook 7 à 8 gekwetsten bij. Het 1e regiment heeft nog geen verbinding met ons gemaakt. Wie heeft USSOKE in handen, en wie de missiepost? Als ze in onze handen zijn dan moeten we niet langer zoeken naar een plaats voor het evacuatie hospitaal. De 3e september heeft commandant DORELMAEN van een inboorling een sigarettenblaadje gekregen met erop geschreven: “SVIHUS 2/9”, bewijs dus dat SVIHUS nog leeft, maar mogelijk is hij klem geraakt tussen de troepen van ZIMMER119 en de troepen van TABORA. Het hoofdkwartier beslist om het mobiel hospitaal te installeren bij de WALA op 4 u. van hier. Ikzelf wordt dienstdoende regimentsdokter, met in het hospitaal twee blanke verzorgers ter mijner beschikking. Er worden dringend geneesheren gevraagd. Dr. VALCK zou nog altijd in KIGOMA zijn!

 

  1. Duits bevelhebber.

Maandag 4 september 1916

Zeer vroeg in de ochtend trekken we verder naar NJONGOLA. Rond 10 u. bereikt ons een fantastisch bericht: het 6e bataljon is onderweg naar ons toe! We vallen bijna in mekaars armen bij het vertellen van onze avonturen. Commandant DORELMAEN van het 6e bataljon zou gevangen genomen zijn bij een gevecht van zijn peloton. Het 7e bataljon, het 4e en wat nog rest van het 5e zijn samen met het hoofdkwartier op weg om ons op te vangen. Het TGRVZB (tijdelijke groepering van de rechtervleugel van de zuidelijke brigade) hergroepeert zich. BAYER ten zuiden van ons heeft een colonne, terugtrekkende Duitsers kunnen verrassen, 4 blanken zijn gedood en er is aanzienlijk buit gemaakt. Het 6e bataljon maakt rechtsomkeer, en gaat samen met ons naar NDELE. Daar vinden we de apotheker van het 7e bataljon, en de verplegers van het 7e, het 4e en het 6e bataljon, eindelijk welkome geneeskundige hulp, het was meer dan nodig en nuttig.