Maandelijks archief: oktober 2017

Vrijdag 19 oktober 1917

Het heeft deze nacht geregend. Arme dragers die het moeten stellen zonder tent of dekens! Om 5u30 zijn we op, dan hebben we gemarcheerd van 6 u. tot 16 u. tot in LIGANGA, waar zich het 1e bataljon bevindt. Langs een lange afdaling komen we in de vlakte van de RUAHA. Waarschijnlijk zullen we morgen op onze rechterflank de verbinding kunnen maken met de Britse colonne FAIR. Na MAHENGE is ons volgend doel nu de rivier LUEGO. Er wordt zelfs gesproken van overwintering!… Verdorie het is te hopen dat het niet waar is!

 

Woensdag 17 oktober 1917

We bevinden ons nu op 6 à 7 km. van MAHENGE in een uiterst bizarre streek.

‘s Morgens is het landschap gedompeld in wolken. Als stalactieten, verheffen zich daarboven immense rechtopstaand rotsen, met elk van hen een kleine beschermde oase van banaanbomen en cactussen. Ze steken scherp af tegen de sombere lucht, als middeleeuwse kastelen. Een echt land van feeën en legenden!

We hebben meer details gekregen over wat zich heeft afgespeeld in het 9e bataljon.

‘s Nachts is hun kampplaats langs de vier kanten overvallen door 4 mitrailleurs. Ze hebben twee aanvallen kunnen afslaan. Blanke Duitsers zijn neergeschoten op 15 m. van hun loopgrachten. Het is dus een mislukking geworden voor de vijand. Zouden ze hier hetzelfde proberen, dan krijgen ze af te rekenen met de artillerie van de brigade zuid, een compagnie cyclisten, de mitrailleurs van het regiment en het 3e bataljon, alles bij mekaar 2 kanonnen en 14 mitrailleurs.

Men verdenkt er de inboorlingen van dat ze door het aansteken van vuren onze aanwezigheid signaleren

Dinsdag 16 oktober 1917

Naar het schijnt vertrekken we morgen naar SAIDI. We moeten ons bevoorraden op de streek, want vanuit de achterste gelederen kan men ons niet langer van levensmiddelen voorzien. De bataljons worden gereorganiseerd, wat heel wat mutaties met zich brengt ingevolge een aantal Europeanen die pas zijn aangekomen. In het oosten wordt nog steeds gevochten, het 5e bataljon blijft voortduren contact hebben met de vijand, er is één Europeaan gekwetst geraakt. Het 9e was tot achter de Duitse linies doorgedrongen om magazijnen met levensmiddelen te vernietigen, ze zijn een ogenblik ingesloten geraakt, maar ze hebben zich uit de omsingeling kunnen vrij maken. De cyclisten worden op een gelijkaardig missie uitgezonden. Het 2e, 4e en 6e bataljon zouden in KILWA zijn.

Tot op 2 oktober waren de verliezen bij de Belgen als volgt: Bij de Europeanen: één gedode, één vermiste waarschijnlijk dood en 5 gekwetsten waarvan één overleed. Bij de zwarten: één vermiste, 131 gekwetsten en 33 doden. De verhouding voor het 2e bataljon is 10 tot 15%. De gekwetsten zijn er dikwijls erg aan toe ingevolge bijkomende infecties van gasvormig gangreen143 en tetanus144. Niet te verwonderen wanneer men denkt aan de moeilijke omstandigheden waarin de evacuaties van slagveld naar hospitaal moeten gebeuren.

 

  1. Gangreen: Afsterven en ontbinden van weefsel (koudvuur).
  2. Tetanus: Klem, infectieziekte veroorzaakt door de bacterie Clostridium tetani die  normaal voorkomt in de darm van paarden.

Zondag 14 oktober 1917

JAMES die nu al 19 maand bij mij is als pichi, is deze morgen gestorven van een pneumonie. NIOKE142 weent bittere tranen. Ik beloof hem dat ik hem terug zal brengen bij zijn moeder in ELISABETHSTAD. Arme knaap!

De sla die ik had gegeten heeft me deze nacht een flinke indigestie bezorgd, misschien ben ik nog niet genoeg gewend aan die rauwkost!

  1. Zoon van James.

Zaterdag 13 oktober 1917

Ik heb DALCQ nog eens ontmoet, hij kwam pas zijn eenheid vervoegen. Met GERARD heb ik het hospitaal voor zwarten bezocht, het wordt geleid door de dokter van de “KONINGSBERG” ( altijd weer die KONINGSBERG!).

De blanke en zwarte patiënten die kunnen vervoerd worden, worden zoveel mogelijk geëvacueerd.

MAHENGE is een oase gelegen midden de bergen op een hoogte van 1.000 m.

‘s Nachts kan het er heel koud zijn. Deze nacht is er onweer geweest met veel regen, de miserie voor de zwarten begint.

Zonder ophouden voeren de Britten aanvallen uit op IEPER bij hun druk naar het noorden. Er worden serieuze vorderingen gemaakt. Voor de Duitsers blijven er twee alternatieven over: ofwel draaien ze om een as met scharnierpunt bij de kust, ofwel trekken ze terug op ANTWERPEN, NAMEN en VERDUN. Zal men hen toelaten het eerste alternatief te kiezen?

Ik ben nog de enige hulpdokter verbonden aan het bataljon. MAISIN van het 4e bataljon zit bij LEJEUNE, MARTIN heeft VORM vervangen bij het 6e bataljon en LOCK is in de plaats van WILLEMS gekomen  in  het  10e  bataljon.  Al  zou  het mij spijten, de vrijheid die ik nu heb te verliezen, toch begin ik stilaan genoeg te krijgen van mijn leven als bataljonsdokter. Overigens, te midden van al die commandanten die er tegenwoordig in het bataljon bijgekomen zijn wordt mijn posities wat delicaat.

Vrijdag 12 oktober 1917

Deze morgen zijn we in MAHENGE gearriveerd. De stad komt er goed voor, heel proper, een grote boma, een grote hoeve die verse groenten levert aan de Europeanen, zeer welkom, en een missiepost omgevormd tot hospitaal.

We logeren op 1 km ten oosten van de stad.

Gisteren hebben we nog ons kamp opgeslagen op 5 km. ten noorden, vlakbij het lazaret voor melaatsen.

Woensdag 10 oktober 1917

Safari. We zijn nog verder gevorderd en we bevinden ons nu op 1 uur van MAHENGE. De muilezels van de artillerie hadden het erg moeilijk op de steile hellingen…

Ik verneem de dood van onderofficier DE BONDT, hij stierf de 5e van deze maand aan hematurie. Het was net 4 dagen vóór we MAHENGE veroverden, hij had toen al één maand gevangenschap achter de rug. Uitermate triest! En wat wordt er allemaal niet verteld?

Wanneer alle zusters en broeders van de missies worden meegeteld, dan komt men tot 140 blanken die in MAHENGE gebleven zijn, daaronder 2 dokters. Het verlies van een basis als MAHENGE gaat zeer zwaar aankomen voor de Duitsers, voor mijn part betekent dit het verlies van hun kolonie. Ze hebben nu LOALE niet ver van de grens met Portugees Afrika, uitgekozen als nieuw centrum. Waarschijnlijk gaat ook dat niet lang stand houden, de Britse cavalerie zou al op 15 mijl ten oosten ervan genaderd zijn.