Maandelijks archief: december 2017

Zaterdag 22 december 1917

Eergisteren, de 20e zijn we aangekomen in KILOSA. De plaats zit boordevol militairen, 6.000 soldaten, en nog eens evenveel dragers van de Belgen. Er heerst dan ook een buitengewoon drukke bedrijvigheid aan de oever van de rivier, waar iedereen gaat zwemmen. De drukte is niet geringer in de straten, voor de ontelbare winkeltjes van de Hindoes. De Hindoevrouwen, gedrapeerd in mooie nieuwe roze, blauwe en scharlaken rode stoffen, spreiden trots hun pas verworven rijkdom ten toon. Heel dat spektakel, die menigte, die drukte, het brengt het hoofd van onze sukkelaars, die gedurende zovele kilometers niet anders gezien hebben dan een troosteloze brousse, danig op hol.

Gisteren heb ik gedineerd met GERARD en LEJEUNE. Vandaag worden op plechtige wijze, voor de aangetreden brigade, de eretekens uitgedeeld.

Ik krijg “mijn Leeuw” opgespeld.

Volgens de pers is er een wapenstilstand op het Russisch front. De Duitsers voeren aanvallen uit om het westelijk front te testen. De Italianen schijnen goed stand te houden. PALESTINA is in onze handen.

Besluit: we moeten ons heil zoeken in een vredesbestand met TURKIJE, zo krijgen we CONSTANTINOPEL. Maar dat zal wel niet van een leien dakje lopen!

 

Dinsdag 18 december 1917

We zijn nu in ULEA. Wat kijk ik er verlangend naar uit om eens absolute rust te hebben, 14 dagen, zonder zieken, zonder safari. Officieren en onderofficieren hebben nog maar weinig om handen sinds het einde van de oorlogsoperaties. Voor mij ziet het er heel anders uit: op het einde van de etappe heb ik nauwelijks de tijd om een bad te nemen, te eten, eventjes te rusten, en dan kan ik beginnen aan doktersbezoek van de zwarten en daarna van de Europeanen. Dat vult mijn verdere dag tot laat in de avond, dan eet ik nog gauw wat en ga slapen, want ‘s anderendaags moet ik alweer om 5 u. op, en de vermoeidheid doet zich voelen. Ik droom dus weer van een rustig leventje … voor hoelang echter?

 

Zaterdag 15 december 1917

Aangekomen in KIKUMI. KIKUMI was het uitgangspunt van ons offensief, het was destijds bezet door Hindoes, ze hadden het 1e cavalerie regiment van de Zuid Afrikanen afgelost in KIDODI, maar waren meteen teruggeslagen tot hier. Langs de weg liggen de geraamten van dode paarden als gezaaid. Het genoemde regiment was in rechte lijn van de KILIMANDJARO gekomen. Gedurende 8 maand hebben die ruiters het moeten doen met als enige bagage een tentzeil, en het rantsoen was nog dikwijls tot 1/4 van het normale herleid. Dat deze Boeren, gedégouteerd  door  de behandeling die ze hebben ondergaan, bij hun thuiskomst de Shout African Party de rug zullen keren en aansluiten bij de nationalisten lijdt niet de minste twijfel.

De blanke Rhodesische troepen, allemaal vrijwilligers, zijn nooit in de watten gelegd. Ze moesten het stellen met 1 drager voor 2 Europeanen, en het hele seizoen hebben ze onder de blote hemel moeten slapen. Van de drie compagnies vrijwilligers zijn maar 50 man overgebleven. Alle anderen zijn ten prooi gevallen aan koorts en ziekten. In al die aspecten blijkt nog maar eens hoe de Britten mensen en middelen op een schandelijke en onbegrijpelijke wijze verspillen. In vergelijking met die Rhodesiërs is elk onderofficiertje van bij ons, met zijn nieuwe tent en zijn 10 dragers een echte koning vergeleken met een kolonel die een Britse colonne beveelt. De Britten, met hun rudimentaire uitrusting op gebied van kledij en hun bijna onbestaande keukenbatterij, slaan tegenover de Belgen, die als prinsen reizen, maar een pover figuur. Met nochtans veel minder mensen en nog veel minder financiële middelen heeft ons systeem tot heel wat betere resultaten geleid.

Donderdag 13 december 1917

We hebben de RUAHA bereikt. In 4 etappes van ongeveer 18 km. zijn we tot hier gekomen. Over een baan die was verbreed, vergroot en geëgaliseerd om ze bruikbaar te maken voor auto’s, was het makkelijk marcheren. Maar toch kruipen die voortdurende marsen niet in de kleren, iedereen is zowat geradbraakt. Nog 3 etappes en dan zijn we aan de spoorlijn. Voor het ogenblik moet ik 3 blanken per hamac vervoeren, zij hebben nochtans de uitputtende campagne niet meegemaakt, ze zijn zelfs nog maar 3 à 4 maand in AFRIKA.

Zaterdag 8 december 1917

We zijn in IFAKARA. Zoals we de laatste dagen weer marcheren doet bij iedereen de vermoeidheid zich voelen.

Voor we in MAHENGE aankwamen ging het gerucht onder de zwarte soldaten dat de “grote blanke oorlogsvoerder” zich had overgegeven. Omdat ze soms heel betrouwbare inlichtingen hebben, Joost mag weten hoe ze eraan komen, vroeg ik me af of het soms om VON LETTOW ging. In MAHENGE hebben we dan vernomen dat TAFEL zich onvoorwaardelijk had over gegeven, samen met 200 Europeanen, 1.300 askaris en 2.500 dragers. Een grote stap naar het beëindigen van de vijandelijkheden in AFRIKA. We zijn nu onderweg, ik denk naar KIGOMA.

Uit EUROPA vernemen we dat er vredesonderhandelingen gevoerd worden tussen DUITSLAND en RUSLAND. Indien ze tot een resultaat zouden leiden, dan denk ik niet dat de onderhandelde vrede van lange duur zal zijn.

De Britten zouden een sprong voorwaarts gemaakt hebben van 6 tot 8 km. tussen ARRAS en St. QUENTIN, met als enige winst: 8.000 krijgsgevangenen.

De Duitsers zouden op dit moment met man en macht aanvallen in VLAANDEREN.