Maandelijks archief: januari 2018

Zondag 27 januari 1918

De “BARON DHANIS” heeft ons tot MTOA gebracht, waar we vanmorgen zijn ontscheept. Na een eindeloze reis van 1.000 km in goederenwagons, die 4 dagen heeft geduurd, zijn we de 24e in KIGOMA aangekomen.

KIGOMA is intussen verfraaid en uitgebreid, voor ons, zolang al verstoken van comfort en extra’s, is het een land van belofte.

Dr. TROLLI, hoofdgeneesheer voor de bezette gebieden deelt me mee dat hij gevraagd heeft om mij naar BOMA in het bezet gebied te sturen. Hij stelt me voor Dr. VALCK te vergezellen naar KIGALI in RUANDA. Met mijn huidige ingesteldheid voel ik daar wel wat voor.

We zullen hier de demobilisatie afwachten.

Intussen moeten we voor 21 dagen in quarantaine wegens het voorkomen van cerebro-spinale meningitis.

 

Vrijdag 4 januari 1918

Ik wil dit schriftje afsluiten met enkele bedenkingen over AFRIKA en de Afrikanen, zoals ik die zie in de huidige omstandigheden.

Iedereen leeft hier met zichzelf en in zichzelf teruggetrokken, het is ongetwijfeld het gevolg van het isolement waarin men zich gedurende maanden beweegt. De individuele karaktertrekken van eenieder, gevormd door zijn verleden en heden, komen scherper tot uiting. De énen trachten hun ideaal van dronkenschap en ondeugden tot de perfectie te drijven, de anderen vervolmaken zich in goedheid, niet gehinderd door sociale overwegingen die hun inzichten zouden kunnen vertroebelen… Wanneer ze ooit terug naar huis zullen keren, dan gaan beide categorieën van mensen er opvallen door hun extravagantie: de eersten door raffinement van verwilderde zeden, de tweeden door de originele gevoeligheid van hun ideeën en gevoelens.

Voor het ogenblik stel ik me de vraag of het verantwoord is, dat een Europeaan, die naar hier is gekomen om oorlog te voeren in Afrika, hier nog langer zou blijven.

Wat gebeurt er op dit ogenblik?

  1. Diegenen die echt ziek zijn, en beseffen dat een langer verblijf in AFRIKA wel eens hun dood zou kunnen betekenen, vragen om te kunnen terugkeren naar EUROPA.
  2. Ook diegenen die daartoe een speciale reden hebben, zoals huwelijk of bevordering vragen het eveneens.

Zullen alleszins onmiddellijk terugkeren bij demobilisatie:

1. Diegenen die om een heleboel redenen AFRIKA een niet te harden  land  vinden en die heimwee hebben naar EUROPA, het gaat dan meestal om mensen die nog niet lang hier zijn.

2. Diegenen die willen vermijden   dat   men   zou   denken   dat ze in AFRIKA willen onderduiken. De meesten hiervan hopen in EUROPA een uitvlucht te kunnen vinden,  bijvoorbeeld het feit dat ze reeds 3 1/2 jaar oorlog waarvan 2 jaar in de tropen, achter de rug hebben, om niet meer naar het front te moeten. (ze zeggen dat niet, maar in stilte hopen ze daarop).

Dan zullen er ook zijn die naar het front zullen gaan :

  1. zonder enige bijbedoeling omdat ze vinden dat dat hun plicht is,
  2. om te trachten er een paar maanden te blijven om zo de schijn te redden, en om dan te vragen terug naar de Kolonie te mogen vertrekken.

Van al wie ten minste 2 jaar CONGO achter de rug hebben, zullen er 7 op 10 naar CONGO terugkeren, de énen uit eigenbelang of om er een carrière uit te bouwen, de anderen omdat ze gewoon heimwee hebben naar dit land. Allemaal evenwel zullen met spijt terugdenken aan het ongebonden leven in een zonovergoten land, ver van de steden met hun verstikkende uitwassen van de beschaving en hun bittere en bedrieglijke sociale relaties.

Dinsdag 1 januari 1918

Samen met DALCQ heb ik een bijeenkomst georganiseerd voor de dokters van KILOSA. We waren met 11, het is een studentikoze bedoening geworden, naar mijn gevoel, een succes.

Afgezien daarvan gaat het leven in KILOSA zijn eentonig onbelangrijk gangetje. Ik doe vaccinaties tegen tyfus en tegen pokken. In DAR ES SALAAM is de directeur van financiën aan die ziekte gestorven. De verloven worden opgeschort.