Zaterdag 26 september 1914

De lichte vermoeidheid in de nierstreek, waarvan ik gisteravond last had, blijkt verdwenen. Verzameling om 6u30 en vertrek om 7u. Deze keer zijn we op weg naar DENDERMONDE. Tussen de prikkeldraadversperringen rond het fort van WILLEBROECK wachten we op verdere instructies. We hebben het over de laatste aanval tegen dit fort, waarbij de Duitsers erg dicht zijn kunnen naderen. We hebben het ook over de commandant die het fort zou verlaten hebben, de kanonnen die vernageld zouden geweest zijn en de obussen met loos kruit … Net als gisteren genieten we van prachtig weer. We wachten gedurende een uur, en dan vinden de chefs dat het toch te veel risico inhoudt om nog langer in die open vlakte te blijven, waar we een gemakkelijk doelwit zijn voor vliegtuigen, rond het fort werd immers alles met de grond gelijk gemaakt. We gaan dan allemaal, het 11e en 12e regiment samen, dekking zoeken achter de hagen in de nabijgelegen weiden. Het is er heerlijk toeven zo in de schaduw van de olmen langs de beekkant! Maar deze idyllische rust kan ons niet aanzetten tot dromen, we blijven immers oog in oog met het spookbeeld van de oorlog. Als men dan daarbij de bedenking maakt dat het toch mogelijk  was  geweest,  om  met  eenvoudige  voorbehoedmiddelen  die afschuwelijke kwaal, die de oorlog toch is, te vermijden, en  men weet daarbij dat toch iedereen tracht naar een weldoende vrede, dan lijkt heel die oorlogssituatie onbegrijpelijk.

We blijven ter plaatse tot het vallen van de avond, en dan mogen we, tot onze eigen verbazing, de vertrouwde kantonnementen in WILLEBROECK weer opzoeken.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>