Maandag 28 september 1914

Om 5u gewekt, krijgen we niet eens de tijd om te eten of om ons te wassen. Onmiddellijk moeten we de baan op. Al snel bereiken we BREENDONCK. De kerk heeft er fel geleden. Ter hoogte van LONDERZEEL stoppen we. Hier moeten we ons verschansen. Met man en macht wordt gedurende een uur aan die verschansing gewroet. Wanneer het werk dan eindelijk klaar is, verschijnen er twee gendarmes die ons het bevel brengen nog verder op te rukken. Duizend meter verder is het hetzelfde liedje. Opnieuw worden loopgrachten gegraven. Het komt er op aan door te werken, want het duurt inderdaad niet lang voor het geweervuur losbarst! Gelukkig is het vals alarm. Het is intussen 14u30 geworden en gelaten wachten we in de loopgrachten het verder verloop van de gebeurtenissen af. Er is ook geschut met ons meegekomen, en dat beschiet nu en dan de vijand. Er komt van die kant geen enkele reactie. Het begint zachtjes te regenen. Iedereen zit veilig in de loopgrachten die nu volledig zijn afgewerkt. Het is koud, en we mogen volstrekt niet bewegen, nog zelfs het puntje van de neus niet tonen, want dat zou de aandacht van de vijandelijke artillerie kunnen trekken. We nemen enkele patrouilles onder vuur, die op hun beurt maar slapjes reageren. Er worden dan vooruitgeschoven schildwachten uitgezet. De avond valt snel, eenieder krijgt een bussel stro, en kruipt er zo diep mogelijk mee in de loopgracht. Het is erg koud en nat, we klappertanden, de rillingen lopen ons over de rug, en het gehoest is niet uit de lucht. Op een gegeven ogenblik word ik bruusk wakker gemaakt door sergeant VAN L…, niettegenstaande alles was ik toch aan het zwijmelen gegaan! Hij heeft 7 man nodig om de post te gaan aflossen die in het bos links van ons is uitgezet. Het is een gevaarlijke opdracht, want men is er niet in gelukt verbinding te krijgen met de compagnie die naast ons zou moeten liggen. Er is dus gevaar voor een omsingelingsbeweging vanwege de vijand, te meer omdat de omstandigheden daarvoor zeer gunstig zijn: het is een pikdonkere nacht, men ziet geen steek voor zijn ogen. We gaan met veel omzichtigheid vooruit. Eens ter plaatse gekomen, worden drie schildwachten, waaronder ikzelf uitgezet. Gezeten achter een dikke boom van een machtige dreef, houd ik de bosjes rechts van mij in het oog, en ook de grote weide vóór en links van mij. Achter die weiden bevindt zich een donker bos. Nu en dan ontploft er met een luide knal een schrapnel aan de rand van het bos. Wanneer men zo onbeweeglijk op de uitkijk staat, de blik strak op de omgeving gericht, dan beginnen op de duur kleuren  en vormen samen te vloeien en wordt het zicht troebel. Door het ingespannen luisteren versmelten de geluiden tot één enkel en continu geruis. Die intense inspanning is uitermate vermoeiend. Na één à twee uur worden we afgelost. Dat is nog maar pas gebeurd wanneer er twee schoten weerklinken. De schildwacht, een grote bangerik meent een schaduw gezien te hebben, en heeft erop geschoten. Hij stelt voor onmiddellijk de aftocht te blazen. Iedereen schijnt daarmee akkoord. Ik heb goed te beweren dat zoiets belachelijk, en zelfs niet zonder gevaar is, toch geeft de sergeant het bevel om te vertrekken. Ik blijf een beetje achter, om te zien wat er gaat gebeuren. Op een gegeven ogenblik moet ik in een klein bosje een gracht oversteken. Ik schuif daarbij tot aan mijn knieën in het water, en mijn “pince-nez” valt af. Intussen zijn de anderen mij al ver voor. Hoe ik ook de grond aftast rondom mij, mijn “pince-nez” blijft onvindbaar in het donker. Na nog een tuimeling bereik ik gelukkig de grote baan. Ik neem er de tijd om mij even neer te zetten en van kousen te veranderen. Even later vind ik mijn makkers terug in de loopgracht. De luitenant heeft de mannen van de wachtpost intussen teruggestuurd naar hun stelling en ze zijn reeds vertrokken. Zonder “pince-nez” moet ik er niet aan denken om hen achterna te gaan. De rest van de nacht blijf ik dus maar in de loopgracht. Het is er doordringend koud, het regent en we  vallen om van de slaap. Zowel links als rechts van ons laaien er branden op.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>