Vrijdag 28 juli 1916

Hier zit ik dan, geïnstalleerd in een mooie kamer van het prachtige hospitaal van UDJIDJI, of liever van KIGOMA, gelegen op de kop van de spoorlijn en de haven. UDJIDJI vormt eigenlijk het Arabisch kwartier. Om 11 u. deze morgen zijn we de stad binnengetrokken, zonder enige weerstand te ondervinden. Het spektakel van witte rijen Arabieren voorafgegaan door de witte vlag herhaalt zich. KIGOMA is als het ware gelegen op de bodem van een grote trechter, met tegen de flanken daarvan aangedrukt, de huisjes in plaatijzer van de Arabische en Portugese commerçanten, een vrij omvangrijk hotel en enkele belangrijke privéwoningen. Verder is er het zeer grote gebouw, het vroegere station naar het schijnt, nu omgebouwd tot hospitaal. In het gebouw van twee verdiepingen is er waterleiding en er zijn badkamers. Het steekt de ogen uit van onze brave zwartjes die de zalen doen galmen van hun vreugdekreten. “Boula-Matari is sterk, Boula-Matari heeft KIGOMA ingenomen” zingen ze bij het binnenkomen. Met minachting jagen ze de Arabieren, tot voor kort hun meesters, voor zich uit op de weg. Immers, zijn ze niet de dragers van de fameuze Boula-Matari?

Vier Duitsers die van UDJIDJI komen geven zich over. Griekse, Portugese en andere commerçanten… komen hun opwachting maken… Er hangt als een roes in de lucht… men vergeet er de meest elementaire zaken bij, zoals b.v. het doorknippen van de telefoonlijnen, wat ik trouwens doe opmerken aan de kolonel. Er wordt van de éne plaats naar de andere gelopen, om alles te bekijken, te onderzoeken, mee te nemen… In een notitieboekje, dat een Duitse pater op zak had in USUMBURA stond genoteerd: “ Die Belgen doen echt alsof ze thuis zijn” En waarom zouden we niet?… Alhoewel?… Oordelen wij niet net op dezelfde wijze over de Duitsers in BELGIE?…

Kapitein BAYER is eindelijk terug… Pas om 15 u. gisteren namiddag heeft hij de spoorlijn bereikt. Bij een treffen met de achterhoede, werden 1 blanke Duitser en 4 soldaten gedood, bij ons bleef het bij één enkele gekwetste door een lansstoot… Alles in orde dus!

Ik voel me behoorlijk moe.

Fig. 62. Respect voor de chef.
Fig. 62. Respect voor de chef.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>