Maandag 25 september 1916

 

Ik maak een ommetje langs het station van USSOKE, ik wil de plaats zien waar commandant SVIHUS zijn exploot leverde.

Daarna gaat het naar het station van MABAMA onzaliger gedachtenis. De Duitsers hebben een proper graf bezorgd aan LAMBERT, CIPONT en DELOOS en ook aan onze zwarte soldaten. Ik moet terugdenken aan wat we samen beleefden in KIGOMA. Dan heb ik de plaats teruggezien waar het 1e regiment slag leverde. Bij elke stap gaat mijn hart sneller kloppen, beetje bij beetje leg ik opnieuw de weg af van toen. Nauwelijks herkenbaar vind ik toch de plaats terug waar ik mijn hulppost had ingericht, de Duitsers hebben de boel in brand gestoken, onmiddellijk nadat ik was gevlucht. Hier heeft één van mijn soldaten mijn rijkgevulde kist met reservegeneesmiddelen omver gelopen, op de grond liggen nog de scherven van een fles. Ik herken er een etiket op met mijn handschrift “Ricinusol…” Iets verder liggen twee hamacs gemaakt van huiden, geheel verfrommeld door de hitte en de regen, ik neem ze mee als waardevolle relikwieën. Met veel uiterlijk vertoon doen de zwarten heel de actie nog eens over!

Ik zet mijn weg voort, het was een moeilijk moment om te passeren! Dan kom ik voorbij een gedrongen boom, waarachter ik nog bescherming heb gezocht tegen het mitrailleurvuur, ik had me op mijn brancard gelegd vlakbij het lijk van een zwarte éénogige Askari(?), een reus van een vent. Een beetje verder is de plek waar ik nog een foto heb genomen van dragers die patronen aanvoerden voor de mitrailleurs, zich behoedzaam verplaatsend en bescherming zoekend achter de kisten die ze mee hadden. Nog wat verder is de plaats waar ik mijn eerste gekwetsten heb opgehaald, dan het dorp dat bestormd werd, en het uiterste punt bereikt door onze eerste lijn. Het is duidelijk nu hoe ver we nog verwijderd waren van het uiteindelijk doel, het spoorwegstation (op 1500 à 2000 m). Overigens, vroeg of laat hadden we toch moeten plooien, de formidabele verdedigingswal gevormd door de spoorwegberm hadden we nooit kunnen nemen.

Hoe dan ook, Boula-Matari heeft TABORA ingenomen, zij het dan 19 dagen later!

Ik verneem dat geen troepen gelegerd zijn in de stad zelf. Er is daarenboven sprake van dat een Belgische brigade zou worden uitgestuurd om de Duitsers te achtervolgen. Het punt van ultieme weerstand zou ergens in de zuidoostelijke hoek van de kolonie op 300 à 400 km. van TABORA gelegen zijn!! Dat belooft nog voor ons! Van troepen te zenden naar EUROPA is al lang geen sprake meer.

 

Van hieraf wordt het dagboek niet meer dagelijks bijgehouden.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>