Maandag 26 november 1917

We zijn aan de MARAGANDU op 2 uur ten zuiden van LUVEGU. We hebben een korte etappe achter de rug die me, uitzonderlijk wat rust heeft verschaft. Gewoonlijk wordt de dagmars beëindigd ‘s middags rond 13 u. Dan is er 2 à 3 uur nodig om alles in gereedheid te brengen, en dan volgt het doktersbezoek van de zieken en het microscopisch onderzoek van ontlasting en bloed dat tot ‘s avonds duurt. Gewoonlijk ga ik vroeg naar bed meestal omdat ik moe ben, maar vooral omdat het te donker wordt om nog iets te doen.

Vandaag heb ik geprofiteerd van de vrije tijd op het eind van de dag om een wandeling te maken door de feeërieke laan gevormd door de droogliggende bedding van de MARAGANDU. De bodem is als een zacht tapijt van fijn zand, het geheel afgeboord met palmbomen, cactussen en gigantisch hoge grassoorten.

De jacht heeft heel goed gegeven, gelegenheid om de buik eens extra te vullen. Op dit eigenste ogenblik kan men de hyena’s horen die rond het kamp sluipen, aangetrokken door de laatste restjes afval.

Het kan ongelooflijk grotesk lijken, onvoorstelbaar fantastisch, en toch is het waar: morgen   keren   we   terug   naar   MAHENGE   ingevolge  de  orders  van  het  grote hoofdkwartier! Aangezien in LIWALE onvoldoende voedsel te vinden is wordt ons bevoorrading tegemoet gestuurd. Heel de geschiedenis heeft te maken met een telegram die slecht was opgesteld, of die verkeerd werd begrepen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>