Zaterdag 31 juli 1915

Ook PERVIJSE ligt voortdurend onder vuur, maar er is weinig of geen verandering te zien, dat kan ook niet anders, een bombardement min of meer kan niet veel meer veranderen aan de toetand. Het zijn ook nog altijd dezelfde mensen die er ondanks alles gebleven zijn. Een meisje uit ALVERINGHEN is er zelfs voor acht dagen op bezoek bij haar tante! Er is meer keuze dan ooit in de winkel in de DIKSMUIDEstraat. En dat alles terwijl er amper acht dagen geleden nog drie vrouwen gekwetst werden. Ik moet naar de grote wacht van de SCHILDERSBRUG. Het is van december geleden dat ik daar nog geweest ben. Het water in de overstroomde beemden staat hoog en de abri is in goede staat.

Ik ga een kijkje nemen bij de aflossing van de wacht: er zijn posten uitgezet, op regelmatige afstanden langs de weg die, door het overstroomd gebied, naar de vijandelijke stellingen leidt. De soldaten die van de posten terugkomen, trekken hun rubberlaarzen uit. De sukkelaars hebben urenlang in het water gestaan, ze drogen hun lange blote benen af, sommigen hoesten, anderen, ik weet het zeker, want ik ken ze, hebben buikkrampen. En nochtans de meesten onder hen zijn vrolijk, wat zijn het toch moedige kerels.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>